07/04/2017 | 18 reacties

Dingen die ik heb geroepen en waar ik nu op terugkom….

I take it all back

Toen ik nog jong en naïef was, heb ik een aantal dingen hardop beweerd waar ik écht van overtuigd was.
Ik zou NOOIT botox in mijn hoofd laten spuiten en mijn kinderen zouden niet met snottebellen over straat lopen. Kinderen met snottebellen zijn zó ranzig!
En als ik ooit een dochter krijg, ga ik haar geen haarbandjes aantrekken, want: spuuglelijk en smakeloos.

Ook wil ik never nooit niet dood gevonden worden op een familiecamping of in een nieuwbouwwoning. De HORROR! Want een nieuwbouwwoning heeft geen ziel.
Oh ja: en vrouwen die klagen over menstruatiepijn en gedoetjes door hormonen, zij zijn maar aanstelsters.

Volgende week word ik 38 jaar en ik wil vandaag graag even van de gelegenheid gebruik maken om wat excuses aan te bieden en toe te lichten waarom ik over sommige standpunten toch van mening ben veranderd.

Stelling 1: Vrouwen die zeuren over hormonen en menstruatieklachten zijn aanstelsters.

Ik ben nu al 26 jaar ongesteld en heb daarvan 24 jaar nooit begrepen wat nou ‘The Big Deal’ was. Meisjes op school die niet mee konden doen met gym of iedere maand dagenlang thuisbleven, want: ‘ik ben ongesteld Juf…’ vond ik maar aanstelsters.
In die 24 jaar heb ik misschien vijf keer een beetje buikpijn gehad, maar ik kon gewoon naar school, werken, sporten en normaal functioneren.

Tot twee jaar geleden, na de geboorte van mijn prachtige dochter. Bless her.
Laatst bijvoorbeeld, moesten Seth en ik samen weg en we waren aan de late kant. Ik stond boven te haasten en hij riep vanaf beneden: ‘Liefje… vandaag nog???’ en… ik barstte in huilen uit.
In gedachten heb ik een zwaar voorwerp naar zijn hoofd gegooid en ik heb hem vervolgens nog een uur met een strontchagrijnige bek helemaal kapot genegeerd.

on my period

Ik wist met heel mijn gezonde verstand dat ik onredelijk deed, maar in gedachten wilde ik hem nog steeds een mep verkopen en de huid volschelden. En terwijl ik dit stilletjes visualiseerde, voelde ik de tranen alweer in mijn ogen branden.

Deze ellende onderga ik nu inmiddels de afgelopen twee jaar ie-de-re maand. Zeurende rugpijn die dagenlang aanhoud, een leeg, lusteloos en depressief gevoel, moordneigingen en 2 tot 4 extra kilo erbij in een paar dagen tijd: allemaal vocht.
Ook heb ik sinds de geboorte van mijn dochter (bless her!) nog kweetniethoeveel andere hormonale klachten (pigmentvlekken, spontane vochtophopingen, periodes met extreme haaruitval) waar ik 1) superonzeker van word en 2) me diep ellendig en lelijk door voel.

Dus bij deze wil ik graag SORRY zeggen tegen iedere vrouw die mogelijk in de voorafgaande 24 jaren een eyeroll van mij heeft gezien of gevoeld.
Het spijt me, écht. Ik begrijp het nu en het is ronduit k*t.
Ook ben ik nu doodsbang voor de overgang: gaat mijn relatie dit overleven….?

Stelling 2: Kinderen met snottebellen, je kind kwijtraken in IKEA, babymeisjes met haarbandjes en andere opvoedkundige stellingen.

Als ik nu mensen dingen hoor zeggen als: ‘Wanneer ik later kinderen heb, dan….’ houd ik wijselijk mijn mond dicht en knik ik maar wat. Ik had zelf ook een lijstje van dingen waarvan ik zeker wist dat ik dat NOOIT zou doen.
Mijn kinderen zouden later gewoon eten wat de pot schaft (hahahahahahahahaha!) en gaan echt NOOIT in mijn bed slapen. Ons bed is voor Netflix, sex en een goede nachtrust. Niet voor peuters.

Ook zou ik mijn kind nimmer nooit niet kwijtraken in een pretpark of warenhuis (HOE dan?), mijn kinderen zouden nooit een scene trappen in een supermarkt (dat ligt allemaal aan de opvoeding: die ouders zijn gewoon inconsequent en die kinderen zijn verwend!) en oh ja: babymeisjes met een haarbandje zien eruit als een paasei waar een strik met punaise in is geprikt.

Met mijn peuterdochter heb ik nog geen noemenswaardige drama’s in publieke ruimtes gehad, maar ik weet dat dit me toch een keer gaat overkomen. Met mijn (nu alweer elfjarige) zoon heb ik zeker twaalfhonderd keer op straat met het handen in mijn haar gestaan: krijsende peuter uitgestrekt op de grond met twee zware boodschappentassen ernaast en afkeurende blikken van voorbijgangers.

Als ik nu moeders met een bezweet voorhoofd een peuter van de supermarktvloer af zie pulken, krijgen ze altijd een glimlach van mij en een begripvol: ‘this too shall pass’ knikje.

En dit heb ik ook nooit begrepen:

“DING DONG… Willen de ouders van Max zich melden bij de informatiebalie?
Max is drie jaar, draagt een rode trui en hij is zijn mama kwijt.
Wil de mama van Max zich melden bij de informatiebalie?”

Ik hoorde bij die groep mensen die dan dacht: ‘HOE kun je in vredesnaam je kind kwijtraken in een f*kking winkel? Je houdt toch een handje vast en je laat je kind toch niet rondrennen?’

Ik oordeel niet meer, sinds ik met een hartverzakking tien minuten paniekerig door een winkelcentrum heb gerend om mijn driejarige peuterzoon te zoeken. We waren in een winkel en stonden samen bij de kassa. Ik moest een paar seconden zijn handje loslaten om mijn portemonnee uit mijn tas te pakken.
Toen ik de pinpas in het apparaat stak stond mijn zoon niet meer naast of achter me en was hij niet meer vindbaar. Niemand heeft hem weg zien glippen, personeel haalde de winkel overhoop en uiteindelijk vond ik hem tien minuten later 100 meter verderop bij een speelgoedauto. Zo’n ding waar je een euro in moet gooien voor een minuut schudden. Die dag ben ik 20 jaar ouder geworden.

Ter afsluiting van deze stelling nog één foto van mijn poepige poppetje met een haarbandje in, kijk dan hoe cuuuute:

haarbandje

Dat is trouwens ook iets wat ik heb geroepen: ik ga geen foto’s van mijn kinderen spammen en met een raar stemmetje zoetsappig met/over ze praten.

Nou doe ik dat op mijn blog niet, maar ik heb wel een select groepje vrienden en familie die ik regelmatig zwijmelend bombardeer met foto’s van mijn cutie cute rolmopsje, want ze is gewoon zoooooo leuk. Mijn peuter is namelijk gewoon echt de allerleukste. Ook met snottebel. En ook met haarbandje.

En ja: ik heb geroepen dat haarbandjes stom waren, maar de navelstreng was nog niet doorgeknipt of ik vond haar meteen het allermooiste meisje van de wereld en ik vond ook direct ALLES haar mooi staan: de tule rokjes en haarbandjes zijn niet aan te slepen hier in huis.

Ook riep ik altijd dat mensen zich niet druk moesten maken, als vreemde mensen niet konden zien of een baby of peuter nou een jongen of een meisje was. Bij mijn peuterzoon vond ik dit stom (hij zag er toch stoer en niet meisjesachtig uit?!), maar dacht ik al snel: ‘ach, whatever: laat maar’.
Maar nu, bij mijn peuterdochter, kan ik echt pislink worden. Dan draagt ze een roze haardband en roze jurkje en zeggen mensen nog doodleuk: ‘Echt een schattig knulletje!’
Daar ga ik serieus bijna van schuimbekken! Maar dit komt vast door de hormonen, waar ik trouwens ook nooit last van zou krijgen (zie stelling 1).

Conclusie: slaap is belangrijker dan sex of Netflix en als ik moet kiezen tussen 1) niet slapen met een krijsende peuter in haar eigen kamertje of 2) een beetje slapen met een peuterkind die ons bed terroriseert, dan kies ik voor optie 2.

slapen met een peuter

Net als wanneer ik voor de dertigste keer op één dag een snottebel spot, juist wanneer ze lief aan het spelen is. Ga ik die ranzige snottebel wegpoetsen, met gekrijs en einde speelplezier tot gevolg, of laat ik de snottebel met rust?
I choose my battles carefully…

LEES OOK: ‘Jongen of een meisje?‘ en ‘Het is maar een fase!

Stelling 3: Geen botox in mijn hoofd!

Ik ben altijd van mening geweest, dat als er iets is aan je uiterlijk waar jij ongelukkig van wordt en je wilt dat veranderen, dat je dat lekker gewoon moet doen. Of dit nu flaporen zijn, te grote, te kleine of slappe borsten, een scheve neus of een billift: leef en laat leven en lekker doen waar jij je goed of beter bij voelt.

Ook over het gebruik van botox en fillers ben ik neutraal. Ik vind het persoonlijk niet mooi als een gezicht overduidelijk platgespoten is en er geen beweging in zit. Maar ik heb nu bij meerdere mensen de enorme verbetering gezien van ieniemienie kleine ingreepjes, die een wezenlijk mooi en subtiel verschil maakten. Geen plastic gezichtjes en uitpuilende lipjes, maar gewoon ‘frisser’.

Ik ben gezegend met Indische genen, zie hier mijn Oma, zonder rimpels, botox of fillers:

Oma & Ik 🌶

Een bericht gedeeld door Maris Maria Renne (@hare_maristeit) op

Mensen vragen me wel eens of ik botox gebruik omdat ik bijna 38 ben en (nog) een kreukvrij voorhoofd heb, maar nee, echt niet. Gewoon goede genen! Oma heeft ook geen rimpels, alleen wat lachplooitjes.
Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik nooit botox geprobeerd heb, want dat heb ik namelijk wél. Alleen niet in mijn voorhoofd 🙂

In de afgelopen drie jaar heb ik twee keer botox aan de zijkanten van mijn ogen laten inspuiten. Eén keer begin 2014 en één keer medio 2016 en ik wil het binnenkort weer doen.
Ik heb er namelijk echt geen moeite mee dat ik ouder word en ik hoef er ook niet uit te zien als iemand van 25 jaar: ik ben oké met mijn 38 levensjaren.

Waar ik NIET oké mee ben, is als ik in de spiegel kijk en een verlept gezicht zie, dat twee uur nodig heeft om bij te trekken. En waar ik ook niet oké mee ben, is een half uur in de weer zijn met make up, concealers en highlighters, voordat ik zelf geloof dat ik er presentabel uitzie.
Om dan vervolgens tien keer op een dag de vraag te krijgen: ‘Gaat het goed met je? Ben je overwerkt? Slaap je slecht? Ja, het is zwaar hè, zo’n peuter?’

Superk*t vind ik dat!
Beide keren dat ik botox heb gebruikt, kreeg ik alleen maar complimenten over dat ik er zo fris en uitgerust uitzag. En die complimenten nam ik dankbaar aan en deden mij goed.
Ik was de eerste keer dat ik het had gedaan trouwens hartstikke overspannen, maar het voelde fijn om dat niet aan mezelf te zien en ook niet steeds te hoeven horen.

botox voor en na

Op bovenstaande foto’s (#nomakeup #nofilter en inclusief verse uitbraak van pigmentvlekken) zie je het effect van de botox bij mijn ogen, wanneer ik lach. Op beide foto’s (boven is vóór de botox, onder is een week erna) lach ik breeduit.

Tussen mijn wenkbrauwen zat een ieniemienie beginnend fronsje en daar heb ik ook een klein prikje laten zetten. Ik kon de fronsspier (heet dat zo?) nog wel aanspannen, maar deed het niet meer automatisch als de zon te fel scheen of als ik geconcentreerd aan het werk was.
Er zat dus nog wel gewoon mimiek in mijn gezicht, maar nu (bijna een jaar later) is er nog steeds geen frons zichtbaar!

Sommige mensen zullen het misschien oppervlakkig of ijdel vinden en dat ben ik ook (zowel oppervlakkig als ijdel), maar ik voel me (en functioneer) nou eenmaal beter als ik zelf ook vind dat ik er goed uitzie.
Look good, feel good en vice versa.

Skin care was nooit iets waar ik echt mee bezig was: huismerkproducten van de drogist waren goed genoeg. Little did I know.
Tegenwoordig gebruik ik écht goede producten (mede om mijn pigmentvlekken te bestrijden) en de conditie van mijn huid is er zeker beter van geworden. Maar rimpels en groeven krijg je niet weg met crème uit een potje en ik ben dus tóch van standpunt veranderd met betrekking tot botox: I DO care.

Mijn Blog Buddy Nesrin schreef trouwens gisteren een artikel over haar eerste botox-ervaring.
Dikke box voor Nes, want ik denk er precíes zo over!

Stelling 4: Een nieuwbouwwoning heeft geen ziel.

Ruim een jaar geleden deelde ik DIT artikel met onze piekerpeinzingen over verhuizen of verbouwen. In a nutshell: wij huren nu een leuk, maar oud klein huisje op een bijna A-locatie in mijn geliefde Haarlem.
We kunnen dit huis voor een prikkie kopen, maar er moet VEEL verbouwd worden om het beneden te optimaliseren en moderniseren. En op de bovenverdieping zijn er weinig (geen) mogelijkheden voor verbeteringen of uitbreidingen.

De huizenprijzen in Haarlem zijn om te janken, maar ondanks al mijn gepiekerpeins, ben ik nog steeds niet over te halen om uit te wijken naar een andere regio of provincie.
Ik woon hier echt héél erg graag, maar inmiddels zijn er al wel een aantal andere dingen bespreekbaar geworden. Zoals een…. nieuwbouwwoning. Ik krijg het bijna niet uit mijn vingers getypt.

Een nieuwbouwwoning stond voor mij altijd gelijk aan een degelijke familie-auto (kots), een familiecamping (hier komen we bij Stelling 5 zometeen op terug) en staat voor mij symbool voor de ultieme burgelijkheid.

Maar na heel lang wonen in charmante en krakkemikkige huizen met de nodige gebreken, ben ik het echt helemaal beu. Ik heb geen zin in een retedure verbouwing van een huis waar we ook geen tien jaar meer willen blijven wonen. En die locatie zo dichtbij het centrum is te gek, maar…. ik kom niet dagelijks in het centrum en onze buurt vind ik 1) niet leuk en 2) is niet child proof.

Ook dat tweede punt vond ik moeilijk om uit mijn vingers te krijgen, maar ik heb dus ongemerkt toch een burgerlijk punt in mijn leven bereikt dat ik graag comfortabel, mooi, ruim en (iets) betaalbaar(der) wil wonen.
En ik ben heus niet veeleisend: gewoon laminaat dat niet krom gaat staan en geen schimmelplekken op muren door de zoveelste onvindbare lekkage. En dat we niet doodvriezen in de winter en ‘s zomers niet in een sauna wonen is voor mij al voldoende!

Wordt vervolgd, maar: ik sta dus open voor een nieuwbouwproject op een B- of C-locatie in Haarlem.
Oh yes: Hell froze over and pigs CAN fly!

 

Stelling 5: Ik wil niet dood gevonden worden op een familiecamping…

Dit vind ik nog moeilijker om toe te geven, dan dat ik botox wel fijn vind, maar: ik ga op zoek naar een leuke familiecamping in Nederland of België, zucht, steun en kreun.

Hoe dat zo? Tsja, ik vraag het mezelf ook af hoe het ooit zo ver heeft kunnen komen. Maar eigenlijk is het een idee van mijn zoon en vind ik het geen slecht idee.
Een verre en avontuurlijke reis met onze peuterdochter, zien wij niet zitten. Mijn zoon kan zich een middag of dag vermaken op het strand van Zandvoort, maar niet een hele week op een Spaans of Italiaans strand.

We zijn met vier personen, gebonden aan het hoogseizoen en hebben allemaal verschillende wensen. Nou ga ik wéér iets schrijven waar mijn ogen van gaan bloeden, maar (komt ‘ie): ‘als de kinderen het maar leuk hebben, dan…’ (maak zelf maar af, ik kán het niet…).
Ik ga dus iets zoeken met glijbanen en entertainment voor de oudste en een pierenbadje voor de jongste. In het fakking hoogseizoen, so help me God.

Maarrrrrrrr, we (Seth en ik) hebben afgesproken dat we met z’n tweetjes dan in het laagseizoen naar Barcelona gaan en dat we ook allebei nog een lang weekend alleen met een vriend(in) weggaan.
Grote kans dus dat dit niet nachtenlang stappen en zuipen wordt, maar op tijd naar bed en Netflixen op de hotelkamer…

En nu ga ik met gebogen hoofd en klotsende oksels op Marktplaats kijken of ik ergens nog een leuke familie-auto op de kop kan tikken.

Zijn er dingen die jullie ooit heel stellig geroepen hebben en waar je nu anders over denkt?
Laat het horen in een reactie!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dit vind je vast ook leuk:

18 reacties

  • Beantwoorden chucky1012 07/04/2017

    Zo een fijn artikel om te lezen!
    Mooie leeftijd bereik jij binnenkort.
    Van de maandelijkse vrouwelijke hormonen die soms zodanig zijn dat men er ziek van is of chagrijnig is herken ik.
    Maar nu ik ouder ben heb ik daar geen last meer van maar helaas wel van de overgang.
    Schattig een meisje met haarbandjes.
    Ben benieuwd waar jullie naar toe gaan verhuizen…..
    Leuk om een gezinsautootje te zoeken.

    Xoxo

  • Beantwoorden Nicole 07/04/2017

    Heerlijk stuk Maris. Ik moest een paar keer hardop lachen 😂

  • Beantwoorden Jenn 07/04/2017

    Hahaha, ja ik heb daar ook ooit iets over geschreven, leuk om te lezen! Denk dat iedereen wel van die dingen heeft :’)

  • Beantwoorden Marilyn 07/04/2017

    Whiahahahahahhahaahahaha….. sterkte. Misschien kun je nu dan ook blond servies gaan aanprijzen 😂😂😂.
    Serieus herkenbaar natuurlijk. We gaan nu voor ons vierde jaar naar zeeland op vakantie. Heerlijk buiten, kind blij, hond blij, wij blij… wat betreft Barcelona, Wouter en ik hadden daar een geweldige airbnb! Uitzicht op sagrada familia én Starbucks en diverse eettentjes 💜

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 07/04/2017

      Maarrrrr…. hebben jullie ook glijbanen en een animatieteam daar waar jullie in Zeeland verblijven? Want naar DAT soort dingen moet ik nu op zoek 🙂
      En over Blond servies ben ik neutraal: mijn no-go zijn die ‘Home’ letterbordjes in de gang. Verschrikkelijk! Alsof je niet weet waar je bent wanneer je de voordeur opendoet pff…

  • Beantwoorden Anne 07/04/2017

    Leuk om te lezen dit. Toevallig las ik gisteren ook een stuk over botox bij Nesrin van dailycupofblablabla, ook zij gaf eerder aan nooit botox te gaan gebruiken maar was nu toch om. Het geeft ook wel een heel mooi en duidelijk resultaat zo te zien bij je ogen. Knap hoor.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 07/04/2017

      Bij Nesrin vind ik het ook heel subtiel en fris, niet strakgetrokken plastic! En ik sta er hetzelfde in als zij 🙂

  • Beantwoorden jonna@burgertrutjes 07/04/2017

    Echt onwijs leuk geschreven! En lekker eerlijk! Zo zie je maar weer dat je blijft veranderen in je leven ;-).

  • Beantwoorden Rachel Kromdijk 07/04/2017

    ach iedere vrouw moet dit weleens hebben. Ik zat altijd te tobben met mijn hormonen en humeur, nu ben ik gestopt met de pil en ik voel mezelf een stuk beter!

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 07/04/2017

      Ik ben sinds de geboorte van mijn dochter weer aan de pil en denk dat mijn ehm… wisselende gesteldheid hier mede door bepaald wordt. Ik ga er ook maar eens mee stoppen denk ik.

  • Beantwoorden Jantine 07/04/2017

    Ook ik heb zo van die dingen. Zo riep ik ooit: ‘ik wil hoe dan ook niet in een appartement wonen, ik wil een tuin!’ Daar kwam ik heel snel op terug, toen ik als student kon kiezen tussen bij mijn ouders blijven wonen, een te dure postzegel studentenkamer zonder buitenzitmogelijkheid of een sociaal huurappartementje met een postzegel balkon. Pas sinds een paar weken heb ik een tuin, en ik ben nu blij dat ik toen het werk van het onderhoud niet had.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 07/04/2017

      Ja, wat een werk hm? Wij hebben een grote tuin en toen ik hier 8 jaar geleden kwam wonen, was het een grote zandvlakte en had ik nul euro budget om het op te knappen. Ik dacht toen: ik zaai gewoon gras: goedkoop en makkelijk. Zooooooooveel spijt van! F*kking oerwooud hier, niet te trimmen, draaaaama! En zoveel onkruid, sommige rare takjes zijn nu zelfs metershoge bomen, verschrikkelijk! Als we gaan verhuizen wil ik tegels: alleen maar tegels 🙂

  • Beantwoorden Esmee 07/04/2017

    Wat een leuk artikel, hahaha. Jouw dochter met haarband is wel het leukste paasei dat ik ooit heb gezien 😉 – Staat d’r zo ontzettend schattig! Ik was ook altijd een beetje anti-nieuwbouwwoning: “Een oude woning heeft zo veel meer sfeeeeeer”, maar nu ik in een huis van ~1900-1910 woon zijn mijn vriend en ik er wel over uit dat mochten we voor een ander huis gaan, dat zeker wel een nieuwbouwwoning gaat worden, hahaha.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 07/04/2017

      Ja, lief paaseitje hm? Ik had zoooo’n mooi en leuk kamertje voor haar gemaakt! Nu zit daar een megalelijke schimmelplek op een muur (snik…) door de zoooooveelste onvindbare lekkage en ik ben er klaarrrrr mee! Leuk hoor, zo’n charmant gemeentemonument, maar die gebreken pff… nieuwbouw dus, zucht… Geen mankementen heeft ook z’n charmes 😉

  • Beantwoorden Anita 08/04/2017

    Nooit te oud om te leren🙄Wij zijn dol op reizen maar toen de kids klein waren zocht ik ook een plek uit met entertainment niet voor ons zelf ( de hel waar je overheen stapt) kids genieten dus wij ook rust.En hoe heerlijk mensen kijken die mee doen met de volwassen bezigheidstherapie.
    Neem maar alvast een spuitje Botox want je lacht je rot. Alleen een camping … nee dat vraagt teveel van mijn privacy en tedicht in m’n aura gevoel.Vanaf dat ze 8 waren gingen we reizen.
    Dooor ons werk zie en spreek ik veel mensen en op vakantie wil ik dat gewoon niet.Hoe grappig dat meningen zo veranderen door de jaren heen…Heb ook talloze voorbeelden😂Lag gevouwen om je verhaal!

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 10/04/2017

      De HEL ja, goede woordkeuze 🙂 Ik denk niet dat er genoeg botox gespoten kan worden om mijn horrorblik te verbergen 😉 Maar goed, het is wat het is: ik ga niet de hoofdprijs betalen in het hoogseizoen, voor een verre en mooie bestemming met meerdere slaapkamers, om vervolgens iedere dag met de handen in het haar te zitten omdat de kinders zich niet vermaken. Glijbanen en een pierenbadje dus, zucht. Als er maar wi-fi is, dan kan Oma Maris LEKKER VROEG haar campingbed induiken met Netflix.

  • Beantwoorden Jacqueline 08/04/2017

    Herkenbaar hoor. Ik had het vooral met roze prinsessendingetjes: mijn meiden zou je er niet in zien. Maar uiteindelijk rij ik zelfs op een roze scooter rond. Roze is best cool.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 09/04/2017

      Oh cool, een roze scooter! Ik heb ook een grote roze fiets haha 🙂 Ik zeg vooralsnog ook NEE tegen prinsessenmeuk in huis, maar ik zie het best gebeuren dat ik hier snel op terugkom. Toen mijn zoon een peuter was ben ik uiteindelijk ook gezwicht voor spullen van Cars. Alleen pyjamaatjes, lunchtrommel, rugzakje en ondergoed weliswaar, ik wilde hem er geen truien van aantrekken of zijn kamer restylen in Cars thema.

    Laat een reactie achter