12/03/2018 | 33 reacties

Over mijn Huilbui op VeggieWorld

Je denkt misschien: ‘Wat een clickbait, die titel’ maar er is geen woord van gelogen.
Afgelopen zaterdag bezocht ik VeggieWorld in de Jaarbeurs en had ik een onverwachte huilbui.

Mijn bezoekje aan deze beurs was een redelijk spontane actie. Vorige week had ik namelijk al een ander druk evenement bezocht en ik probeer dit soort uitstapjes te beperken tot twee keer per maand en liefst een beetje verspreid.
Maar mijn beste vriendin vroeg me om mee te gaan en ik zag het vooral als een leuk uitje met haar (wij zien en spreken elkaar te weinig offline). Ik stapte er dus onvoorbereid en onbevangen in, met het idee dat we een gezellige dag met veel lekker eten en geklets zouden hebben.

Ik was er niet op berekend en plein publique een Ugly Cry te produceren inclusief wenkbrauwen die niet meer ‘on fleek’ zouden zitten. De rest van het weekend had ik een nare kater met een zure bijsmaak.

Stempels, Hokjes, Felle Meningen & Liftmuziek

Al sinds mijn middelbare schooltijd, heb ik een hekel aan groepjes en felle meningen, wil ik nergens bijhoren en wil ik al helemaal geen labeltje opgespeld krijgen.
Zakelijke mailtjes die beginnen met Beste Mommyblogger bijvoorbeeld, verwijder ik meteen zonder verder te lezen.
Ik hoor niet bij de mommybloggers. Ook niet bij de foodbloggers. Ik ben gewoon ik.
Mailtjes waarin de woorden ‘hip‘ of ‘dé trend van nu‘ in het onderwerp staan, verwijder ik zelfs vaak zonder aan te klikken.

Dat ik als middelbare scholier dacht lekker onderscheidend te zijn en achteraf bleek te horen tot de grote groep 90’s Alto’s, was dan ook een bittere pil 😉
Maar die ‘Alto-mentaliteit van toen’ heb ik dus nog steeds wel een beetje: niet als een volgzaam schaap willen kopen/eten/dragen wat ‘in’ is en lekker rechtsaf slaan wanneer iedereen naar links loopt.

Ook ben ik lichtelijk allergisch voor fanatiekelingen met een felle mening. Wanneer iemand (offline) tegen mij van wal steekt met een preek over ‘welke voedingsmiddelen zijn goed voor je, plastic speelgoed en iPads zijn slecht, wat je moet weten over dierenleed, of Zwarte Piet moet blijven’ dan knik ik zogenaamd aandachtig, maar in mijn hoofd luister ik naar een liftmuziekje.
Online klik ik weg, maar offline vermijd ik de discussies, want ik wil het vooral ‘gezellig‘ houden en ik krijg online al genoeg meningen en prikkels te verwerken met mijn blog.

Natuurlijk heb ik ook over veel zaken een mening en op mijn blog roep ik ook wel eens dingen. Dat ik die nieuwe My Little Ponies bijvoorbeeld k*t vind bijvoorbeeld. En toen ik afgelopen feestdagen een grote roze kerstboom met hysterische decoraties had opgezet, maakte ik ook grapjes in de trant van ‘Go big or go home’ en ‘Less is BORING’.

Maar dit is naar mijn bescheiden mening vrij onschuldig en mensen kunnen hier (hopelijk) wel de knipoog van inzien. Want het zal mij namelijk echt een worst wezen als jouw interieur basic, eenvoudig, veilig of kleurloos is: als jij daar blij van wordt, good for you.

Over labeltjes en speldjes gesproken: deze regenboog-pin van Zaralima speld ik dan wel weer trots op, want tja: regenbogen & gelijkheid 🙂

Vorig jaar begon ik wat meer te experimenteren met vegetarisch eten en de aanleiding hiervoor weet ik niet eens meer. Ik probeerde veel verschillende vleesvervangers uit, ontdekte hoe ik zelf vegaburgers kon maken en toen ik oprecht enthousiast begon te worden, deelde ik ook een paar keer een ‘Eetdagboek van een Flexitarier‘ op mijn blog.

Daar ben ik na drie eetdagboekjes mee gestopt, want ik werd strontchagrijnig van een aantal felle meningen die ik daarop kreeg.
Mocht je die trouwens niet terug kunnen vinden: dat klopt, want ik verwijder negativiteit op mijn blog en social media. Lekker naïef misschien, maar ik wil als persoonlijke en hokjesloze blogger gewoon een positieve vibe bijdragen op het internet vol trollen en eindeloos lange discussies en geschreeuw.

Ik heb dan ook nooit online geroepen dat ik inmiddels bijna helemaal vegetarisch at en dat vlees eten me steeds meer tegen ging staan. Offline, in mijn ‘echte’ wereld, had ik hier namelijk al best wel moeite mee.
Ik wilde niet het labeltje van ‘die ongezellige vegetariër‘ opgespeld krijgen en ik voelde me ongemakkelijk en bezwaard op feestjes en familie-aangelegenheden. Dus probeerde ik het lacherig weg te wuiven met grapjes als: ‘Natuurlijk ga ik gewoon een bordje opscheppen als Oma vijf dagen Indisch heeft staan koken voor ons!’ en ‘Met het kerstdiner hoef je echt geen rekening te houden met mij hoor!’.
Want tja: het is toch lullig voor de kok, als er naast zo’n grote kerstkalkoen alleen voor mij nog een vegetarisch bijgerecht gemaakt moet worden, niet?

Maar na een heftige ervaring op VeggieWorld afgelopen weekend, ben ik toch van mening veranderd.
Want tja: ook deze hokjesloze blogger is maar gewoon een mens, die van mening en standpunt kan veranderen.

Mijn Virtual Reality Ervaring in het Slachthuis

We waren nog maar net binnen, ik had een regenboogspeldje gekocht en Sarah zei: ‘Deze Virtual Reality ervaring schijnt echt heel tof te zijn, wil je het proberen?’
Er stond geen rij, ik was in een happy mood, had net een verrassend blokje vegan kaas geproefd (oke: 4 blokjes…) en dacht: ‘What the hell, sure’.

Ik wist wel wat Virtual Reality was natuurlijk, maar had het nog nooit zelf ervaren.
Je hebt een soort duikbril en een koptelefoon op en je zit als het ware in de film zelf. Je kunt alle kanten opkijken en bent helemaal afgesloten van de buitenwereld.

‘Wil je het filmpje van de koe, de varkens of de kippen zien?’
‘Doe maar de koe’.

Ik begaf me in een koeienstal en voor mijn neus, was een koe aan het bevallen van een kalfje.
Automatisch strekte ik mijn hand uit.
Het is echt grappig, hoe je fysiek reageert op 3D of Virtual Reality!
Ik moest even wennen aan het gewicht van ‘de duikbril’ op mijn hoofd en draaide een rondje met mijn draaistoel. Op de vloer lag wat hooi en als ik omhoog keek zag ik het dak van de stal.

Twee mannen staan naast me en duwen met grof geweld hun armen in de vagina van de koe. Ik word een beetje misselijk.
Met twee armen wordt er snel een kalfje uit de koe getrokken. Op TV kijk ik automatisch weg zodra er iets vies of engs in beeld komt en ook dit doe ik nu dus op de automatische piloot.
Alleen valt er nu weinig weg te kijken, want ik draai de verkeerde kant op en ik sta er met mijn duikbril bovenop toe te kijken hoe het kalfje direct grof over de grond wordt weggesleept van zijn moeder.

Ik ken de nare verhalen en filmpjes over melkproductie en slachthuizen. Dus toen ik de duikbril opzette, wist ik ook wel dat ik niet naar een gezellige Disneyfilm ging kijken.
Ik heb dan ook niets nieuws gezien, maar het was voor mij wel een ervaring die een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt.

Het spijt me als dit klinkt alsof ik opeens ‘verlicht of bekeerd’ ben en zo bedoel ik het ook zeker niet (scroll terug en lees nog eens over hoe ik absoluut geen felle mening over dit soort onderwerpen wil verkondigen).
En dit was tevens mijn eerste en laatste excuus die ik in deze blogpost maak.

Ik heb gisteren met mijn kater geprobeerd om woorden te zoeken waarmee ik deze VR-ervaring vandaag kon omschrijven met de juiste toon. Ik wil namelijk niet betweterig doen of mensen kwetsen of ongemakkelijk laten voelen. Maar het is niet mogelijk om deze ervaring te omschrijven zonder nare details.

“Nieuwsgierig ging Maris in op het aanbod om de VR uit te proberen. Haar enthousiaste houding veranderde al snel. Ze zocht naar houvast met haar handen. Probeerde weg te kijken. Draaide rondjes op de stoel en sloeg haar hand voor haar mond. Je zag de afschuw in haar lichaamstaal.
Dit was niet mijn bedoeling geweest, ik wilde inspireren en motiveren op een positieve manier. Toch was ik blij dat ze hier zo voor open stond.”

Mijn BFF Sarah

Eerder heb ik wel docu’s en films gekeken omdat ik er meer over wilde weten, maar de impact van deze paar minuten met duikbril en koptelefoon was vele malen groter.
Je kunt namelijk niet wegkijken wanneer iets naar, eng of vies is. En als je dan toch je hoofd wegdraait, dan sta je met je neus bovenop iets anders afschuwelijks te kijken. Op ware grootte en voor je gevoel ‘tastbaar’ dichtbij.
Je kunt erover lezen of filmpjes kijken en de cijfertjes en feiten in je hoofd een plekje geven, maar het is anders wanneer je het ‘zelf meemaakt’.

De miniscule ruimte waarop een grote koe jarenlang stilstaat om melk te produceren bijvoorbeeld: iedereen snapt dat dit te klein is. Maar als je ‘echt’ in zo’n claustrofobisch hokje staat en je ziet om je heen nog meer ongelukkige koeien op hun doorgezakte poten ellendig aan zuignappen gekoppeld staan, dan realiseer je echt dat dit gewoon niet kan en niet mag.
Ik voelde me superongemakkelijk in die stal en de eerste tranen stroomden al, toen ik zag hoeveel stress de moederkoe en het kalfje hadden, toen ze meteen na de geboorte al uit elkaar gerukt werden.

Het gekrijs van de biggetjes, wanneer hun testikels afgeknipt worden (want: zonder aanmaak van testosteron = mogelijk minder nare geur die vrijkomt bij de bereiding van het vlees) ging echt door mijn ziel. Naast dat het uiteraard niet ‘gezellig’ is om die bloederige taferelen te zien van zo akelig dichtbij.

In het slachthuis van de varkens stond ik er met mijn neus bovenop, toen een varken van een haak afviel en keek ik vol afschuw toe hoe achteloos en lacherig de slachters hiermee omgingen. Op dit moment zat mijn duikbril al vol snot en tranen en waren mijn on fleek wenkbrauwen vervormd. Van Sarah begreep ik dat ik op dat moment ging verzitten en een soort ‘vluchthouding’ aannam.
Het is lastig te omschrijven aangezien ik geen filmpje in dit artikel kan invoegen waarin je kunt zien en horen wat ik zag of meemaakte in de duikbril. Je bent een soort onzichtbare aanwezige in een horrorfilm en je kunt niets doen, alleen kijken en luisteren.

Ik heb een paar keer gedacht: ‘ik doe NU die bril af, ik heb genoeg gezien’ maar ik heb mezelf gedwongen alledrie de VR-ervaringen uit te zitten. En nu, twee dagen later, voel ik me allesbehalve verlicht of bekeerd, maar eerder ziek en beschaamd.
Niet over het feit dat ik bijna 38 jaar gewoon vlees heb gegeten, maar beschaamd dat ik eerder heb ‘weggekeken’ of me niet heb willen verdiepen of lacherig discussies heb vermeden omdat ik zelf niet zo goed wist wat ik wilde of waar ik nou voor stond.

En om eerlijk te zijn: ik weet het nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik nu echt nooit meer vlees wil eten en me niet meer lacherig ga verontschuldigen als ik familie ga bezoeken of aanschuif bij het kerstdiner.

Now What…?!

Dus toen kwam het moment dat ik toch een vegetarisch labeltje kreeg en zoals ik al schreef: ik haat labeltjes. Naast mijn regenboog-pin komt geen ‘Proud Veggie’ pin, maar ik wil nog wel die toffe avocadopin van Zaralima (die verdorie uitverkocht is!!!!).

Op mijn blog komt dus ook geen vegetarisch keurmerk, ik zal zeker geen preken gaan afsteken en als ik vanaf nu zakelijke mailtjes ontvang t.a.v. ‘Beste Groene Blogger’ dan flikker ik die in dezelfde trashfolder als die t.a.v. ‘Beste Mommyblogger’.
Ik ga nu ook niet mijn recepten index aanpassen of foodbloggers ontvolgen die een gerecht met vlees delen.

Maar kaas is dus voor mij wel een dingetje…
Ik ben een GROOT liefhebber van kaas. Alle soorten kaas: hoe meer het stinkt, hoe lekkerder ik het vind.

Met een grote lap biefstuk of bord vol spareribs, heb je mij nooit echt blij kunnen maken. Vlees was voor mij altijd iets erbij: gehakt in een lasagne, kipfilet in wraps enz. Dit soort gerechten zijn prima te bereiden met vleesvervangers heb ik het afgelopen jaar ervaren.
Een goede burger op zijn tijd kan ik wel waarderen, maar zelfgemaakte vegaburgers zijn het afgelopen jaar echt mijn nieuwe lievelings geworden. Ik mis oprecht geen vlees meer in mijn leven.

Dit was voor mij dus ook geen ‘ding’ en het is heel geleidelijk gegaan. Ik heb een paar keer wel vlees gegeten, uit gemakzucht, beleefdheid en ook per ongeluk. Ik was namelijk niet bezig met ‘Ik wil vegetariër worden’ maar wilde gewoon minderen met vlees eten. Ik dacht dus ook wel eens ‘Oeh, lekker!’ als er een schaal bitterballen voor mijn neus geserveerd werd. Maar het sloop er langzaam in, dat ik steeds vaker dacht: ‘Laat maar, het is maar een bitterbal’ en ook merkte ik dat mijn lijf begon te protesteren als ik het toch gegeten had.
Mijn darmen zijn het nu niet meer gewend en die buikpijn is het me niet meer waard.

Het schuldgevoel dat ik eerder in dit artikel omschreef na mijn VR-ervaring met de koeien, zit ‘m voor mij dus in die kaas. Weten waar het vandaan komt, wat voor een verhaal erachter schuilt, maar dat ik het ‘niet wil laten staan’.
Ik heb er geen moeite mee om melk en yoghurt te bannen uit mijn koelkast (volop vervangende keuzemogelijkheden in alle supermarkten!), maar kaas….

Op VeggieWorld heb ik afgelopen zaterdag bij verschillende stands diverse vegan kaasjes geproefd, maar ik was niet heel erg enthousiast.
Ik was wel positief verrast, want er zaten écht lekkere producten tussen (de Chakalaka van Happy Cheeze was mijn favoriet).
Maar de meeste vegan kaasjes, voelden voor mij qua structuur aan als een ‘spread’ en niet als ‘een blokje kaas’.

Net zoals met vleesvervangers, vind ik het bizar en knap, hoe de smaken van sommige vlees-en kaassoorten van vega-en vegan producten kunnen zijn. Er zijn inmiddels zoveel verschillende fabrikanten voor vleesvervangers, ik hoop maar dat de kaasproductie het volgende item op het menu wordt 🙂

Wat ik het leukst vond aan mijn bezoek aan VeggieWorld, waren de verrassende gesprekken die we hadden met andere bezoekers.
We hebben veel gegeten en aan de grote picknicktafels was het supergezellig. Ik sprak veel mensen die net als ik zichzelf ‘Flex’ noemden en nog zoekende zijn naar een eetpatroon of levensstijl die bij ze past.
Er was een relaxte en ontspannen sfeer en de gesprekken die ik heb gevoerd hebben ook wat van mijn eigen vooroordelen en onzekerheden weggehaald.
Want tja, ook ik wil wel eens in hokjes denken, maar ik ben niet te beroerd om achteraf mijn mening te herzien.

Op het labeltje ‘vegan’ heerst vaak een vooroordeel van een ‘bepaald slag volk’ en ik zie op het interwebs ook wel eens felle kritiek voorbij komen, van vegans bijvoorbeeld die vegetariërs afbranden omdat ze kaas raspen over hun vega pizza.
Maar ik zag op VeggieWorld zoveel leuke en verschillende mensen, van alle leeftijden, in alle kleuren en maten en zowel met als zonder ecologisch verantwoorde kleding 🙂

Wat ik leuk vond, was de herkenning onder de andere ‘Flexers’. Dat gevoel dat je iets anders wilt, maar nog niet helemaal een mening hebt gevormd of onzeker bent omdat je (voor jouw gevoel) nog niet genoeg kennis hebt. Dat je jezelf wilt verantwoorden of verontschuldigen (tegenover bijvoorbeeld mensen die ‘al verder zijn dan jij’) of ‘niet moeilijk wilt doen’ (tegenover bijvoorbeeld familie of vrienden).

Maar als jij je best doet omdat je iets (wat dan ook) van/aan jezelf wilt veranderen of verbeteren, is het niet zo dat je opeens ‘af’ bent, uit een club getrapt wordt of een boete krijgt, omdat het eens een keer niet lukt of omdat je iets nog niet weet.

Dus dat: ik wil nog steeds niet in een hokje of een vegalabeltje op mijn jurk en als jij wel vlees eet ga ik niet tegen je roepen dat je een biggetje hebt vermoord.
Ik ga gewoon stilletjes verder met onderzoeken wat er wel of niet bij mij past en ik wil van vegans niet horen dat ik een hypocriet ben omdat ik nog kaasverslaafd ben en van vleeseters wil ik niet horen dat ik hypocriet ben omdat ik vleesvervangers eet.
Ieder zijn pad.

Peace, out.

P.s. Sarah en ik hebben afgesproken dat we vanaf nu van tevoren afstemmen wat we aantrekken wanneer we samen op pad gaan, aangezien we los van elkaar vaak dezelfde kleding kopen en dragen 🙂

Dit vind je vast ook leuk:

33 reacties

  • Beantwoorden Sarah 12/03/2018

    Trots op je eerlijkheid en dat je dit hebt gedeeld. <3

  • Beantwoorden Jenn 12/03/2018

    Wat een mooi artikel. Lijkt me een bijzondere, maar heftige ervaring. Ik herken veel van wat je schrijft wel, sinds vorig jaar eet ik als ex-hardcore-vleeseter steeds minder vlees, en inmiddels vrijwel niet meer. Maar kaas… Ik zie mezelf (voorlopig) ook geen veganist worden, maar he, er was ook een tijd dat ik ‘ik zou het niet kunnen’ zei over het laten staan van vlees, dus zeg nooit nooit.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 12/03/2018

      Dank je wel! Ja, grappig/bijzonder hm, hoe je mening en smaak kan veranderen? Die VR-ervaring was zeker heftig en het overviel me echt wat het met me deed.

  • Beantwoorden chucky012 12/03/2018

    Petje af voor jou en lekker jezelf zijn ;-0
    Goed verslag 😉

    Xoxo

  • Beantwoorden Marion Van Sermondt 12/03/2018

    Respect! Voor je zoektocht en je eerlijke stukje.
    Ik heb (nog) geen mening maar vind het stoer en mooi hoe jij je zoektocht omschrijft.
    Ps: belachelijk he dat die andere mensen ook ineens zwart paars en bedroefd deden back in the days. 😆 #alto #hetziternogsteedsin

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 12/03/2018

      Dank je wel! Ik heb ook nog geen (goed geformuleerde) mening en vind het lastig als ik vragen krijg. Heb dan het gevoel dat ik met heel veel feiten en kennis moet smijten (of mezelf moet verdedigen), maar dat hoeft helemaal niet 🙂 En ja: be-la-che-lijk dat iedereen opeens droevig ging rondsloffen op Docs en Nirvana-shirtjes (en nu WEER haha)

  • Beantwoorden Sytse - Het Groene Broertje 12/03/2018

    Wat een mooi artikel en ik ben blij dat de kaartjes goed terecht zijn gekomen ❤️ Fijn om (voor welke reden dan ook) een bepaald bewustzijn bij je te zien groeien. Be you. Xx

  • Beantwoorden Kim 12/03/2018

    Mooi artikel. Ik heb zelf de virtual reality nooit gedaan, omdat ik weet dat ik daar nog minstens 13 jaar nachtmerries van krijg. Diep respect dat jij het wel hebt gedaan!

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 12/03/2018

      Dank je wel! Het scheelt denk ik ook wel dat ik van tevoren niet wist wat me te wachten stond 😉 Maar ik moest ook iedere cel in mijn lijf bedwingen om halverwege niet te stoppen en vond het echt heel intens.

  • Beantwoorden yvonne 12/03/2018

    O mennn. Hoe jij het omschrijft zou ik ook die hele VRbril hebben volgesnottert. Ik snap je helemaal en je hoeft je nergens voor te verdedigen. Kaas vind ik sws wel een lastig dingetje omdat er stremsel voor nodig is. het is eigenlijk best een beladen onderwerp he?

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 12/03/2018

      Kaas vind ik dus ook een lastig dingetje en het is zeker een beladen onderwerp. Ik vind het soms moeilijk om vragen te beantwoorden aan mensen die ik al heel lang ken (wil ze niet het gevoel geven dat ik veroordeel hoe/wat zij eten), met de ‘weinige’ kennis die ik pas heb en de felle meningen die sowieso gepaard gaan omtrent alles wat met voedsel te maken heeft. Ik vind mezelf ook geen activist of wereldverbeteraar en val dus al snel in de ‘verontschuldigings-modus’ 🙂

  • Beantwoorden Simone 12/03/2018

    Jammer dat men ook daar hoogstwaarschijnlijk het ergst mogelijke filmpje vertoonde, zonder eerlijke uitleg waarom deze bevalling zo gebeurde. Jammer dat de boeren door dit soort organisaties een ‘n heel slecht daglicht worden geplaatst, terwijl alle boeren die ík ken écht hart voor hun dieren hebben. En tja, als de dieren niet happy zijn, wordt ook nog eens de winst minder. Jammer dat zoveel mensen in de perfect gemanipuleerde beelden van dit soort organisaties trappen. Geen vlees eten? Prima, jóuw keuze, maar maak dan wel die keuze op basis van éérlijke informatie.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 13/03/2018

      Hi Simone,

      De walging die ik omschreef bij de (in mijn ogen) grove bevalling, is iets persoonlijks. Ik behoor tot de groep mensen die op TV wegkijkt bij bevallingen en geen ziekenhuisprogramma’s of operaties wil kijken. In de VR-ervaring die ik omschrijf licht ik toe dat ik nu niet weg kon kijken omdat ik er op ‘ware grootte en van dichtbij’ bovenop stond met mijn duikbril. Dus er zullen ongetwijfeld medische redenen zijn waarom er (in de ogen van leken en tere zieltjes zoals ik) ogenschijnlijk ‘grof geweld’ nodig is om een kalfje uit een koe te trekken. Maar als ik met een VR-bril in de stal van een lieve boer op een zorgboerderij had gestaan, had ik ook een misselijk gevoel gekregen wanneer ik zo dichtbij een bevalling had gestaan 🙂

      Groetjes, Maris

      • Beantwoorden Simone 15/03/2018

        Ik snap het wel, maar ik erger me altijd aan dit soort zeer goed uitgezochte (de ergst mogelijke filmpjes dus) om hun standpunt door m’n str*t te duwen. Zoals ik zei, dit soort bevallingen komen maar zelden voor. Maar ja, als je zélf in de stal had gestaan, had je kunnen omdraaien.
        Ik heb niets tegen vegetariërs in het algemeen, maar, door zéér slechte ervaringen, wel een ontzettende hekel gekregen aan een bepaald slag vega’s. Ik hou er namelijk niet van om direct beschuldigd te worden van de moord op onze aarde, ik hou er niet van om uitgescholden te worden, doodswensen en zelfs grove bedreigingen te krijgen, alleen omdat ik zelf wel eens ‘n haantje slacht.

  • Beantwoorden Sabine 13/03/2018

    Wat een mooi en eerlijk artikel. Ik ben al jaren vegetariër en sinds zo’n 2 jaar veganist, maar heel fanatiek veganist ben ik niet. Dat is in Colombia namelijk onmogelijk 🙂 Ik eet dus soms wel kaas, eieren of yoghurt simpelweg omdat er anders niets te eten valt en dat is ook weer niet de bedoeling haha. Mooi ook wat je zegt over de labels en hokjes. Ik deel die mening wel. Ik ben zelf ook al heel blij als mensen bewust zijn en ten minste een paar keer bijvoorbeeld vlees laten staan. In Colombia is bijna niks van vervanging te krijgen en velen eten bij elke maaltijd (3 keer per dag dus) vlees. Dat vind ik wel heel naar omdat de bevolking het gewoon niet lijkt te willen begrijpen. Ik hoop dan ook dat dit ooit verandert.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 13/03/2018

      Dank je wel! Dat vond ik ook interessant aan ons bezoek op VeggieWorld. We raakten aan een picknicktafel in gesprek met twee Zuid-Amerikaanse dames en zij gaven ook aan dat vlees in hun cultuur echt een ‘dingetje’ is en dat zij het soms ook lastig vinden met familiefeestjes en zo. Herken ik met mijn Indische achtergrond ook wel. Genoeg vega en vegan opties in de Indische keuken, maar het ‘samen eten’ en ‘van alles wat opscheppen’ is meer een dingetje dan in de Nederlandse cultuur. Wat trouwens wel heel erg lief was: toen ik mijn Oma had verteld dat ik geen vlees meer wilde eten, ging ze uitgebreid voor me shoppen bij de Toko en kreeg ik tips & tricks van haar om vegetarisch te koken met Indische specerijen ❤ ❤ ❤ ❤

  • Beantwoorden CarrieBoe 13/03/2018

    Hoi! Ik ontdek net je blog na het intypen van een zoekterm in Google (die ik nu alweer vergeten ben ook, de leven) en ik herken me tot nu toe in ALLES! haha te gek! Ik ga verder struinen alhier. Keep going, love jouw positiviteit. Groetjes, Carrie

  • Beantwoorden Anneke 13/03/2018

    Vreselijk, hè, zulke beelden? Ik ben sinds een jaar gestopt met vlees eten (ik eet heel occasioneel nog eens vis), sinds ik beelden onder mijn neus geduwd kreeg van een slachthuis hier in België. Ik bleef en bleef en bleef er maar naar kijken tot de walging zodang groot was dat ik van de ene op de andere dag gestopt ben met vlees te eten.
    Maar die kaas en eitjes zijn hier ook zo’n dingetje. Melk en zulke dingen daarentegen absoluut niet. Sojalovertje hier 😀
    En niks aantrekken van die haters, joh! Er zijn sowieso meer mensen die jou geweldig vinden! 😉

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 13/03/2018

      Aaaaaaah wat lief ❤️❤️❤️❤️❤️ dank je wel 😃
      Ik ben nooit een visliefhebber geweest, alleen af en toe een plakje zalm. En ik heb dus geleerd dat je niet ‘af’ bent als je af en toe eens van ‘je geloof’ af valt 😜

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 13/03/2018

      P.s. ik ben dus niet zo dol op de (overheersende) smaak van soja, maar wel op kokosmelk en ik heb ‘Oatly’ ontdekt: superlekker! Ken je dit al?

  • Beantwoorden Elsbeth 14/03/2018

    Ik vraag me bij zulke filmpjes altijd af: Waarschijnlijk hebben ze je wel het ergste van het ergste laten zien (maar daarom trouwens niet minder erg!). Zou een goede reclamemaker het tegenovergestelde kunnen doen? zo’n mooi filmpje maken dat je denkt: ja lekker vlees!
    Een groot kaasliefhebber hier, maar als het niet te koop is kun je best zonder hoor heb ik ondervonden.

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 14/03/2018

      Ik moet eerlijk zeggen dat ik ergere dingen heb gezien in docu’s, maar dit ging ‘m meer om de VR-ervaring. Dat je als het ware echt zelf ‘in’ het piepkleine hokje van die veel te grote koe staat en op tastbare afstand de stress en angst zowel voelt als ziet, of dat je ook aan een haakje hangt in het ritje dat de kip door het slachthuis maakt. Natuurlijk waren er wel een paar uitschieters (zoals die aso slachters, wat uiteraard niet overal het geval is), maar zo’n VR-ervaring is anders dan een filmpje op een plat scherm. Je kunt niet wegkijken en ‘beleeft’ het meer. Ik denk idd dat het andersom (‘Yay: vlees!’) makkelijker is, omdat het ook een ‘gewoonte’ is dat je het overal ziet. Magazines van supermarkten met lekkere paaskiprecepten en kerstkalkoenen enz.
      Denk wel dat je spijker op z’n kop slaat met je laatste zin trouwens! Als je geen drank/sigaretten/kaas/vlees/pleepapier kunt kopen, dan ga je wel op zoek naar een alternatief dat ook prima werkt 😉

  • Beantwoorden Soraya 14/03/2018

    Mooi hoe je dit beschrijft. Ik was bang dat je ugly cry een andere oorzaak had en dat je misschien een andere nare ervaring had gehad. Ik snap dat het geen fijne ervaring was, goed dat je er toch over schrijft. Ik eet sinds een halfjaar ook geen vlees meer na te schommelen tussen flex en tijden van strenge geheelonthouding. Ik herken me in je stuk, wil ook niemand tot last zijn en in zijn waarde laten. Blijft soms verdomd moeilijk, ook als mensen vragen waarom ik geen vlees meer eet. Ik heb hetzelfde met kaas (maar ook met zuivel). Er zijn nog niet zoveel fantastische alternatieven waardoor vegan worden nu toch een brug te ver is. En uit eten gaan blijkt toch wel vaker lastig te zijn. Maar als dat alles is. Ik vind het heel goed van je dat je bewust bezig bent met voeding en welk pad je ook kiest: wat bij jou past is helemaal goed. Vind het echt een mooi eerlijk artikel!

    • Beantwoorden Maris Maria Renne 14/03/2018

      Dank je wel! Ik snap helemaal wat je bedoelt ❤️
      Ik heb voor mezelf wel veel smakelijke alternatieven gevonden (voor yoghurt en melk bijv) maar voor ei en kaas nog niet. Hopelijk komt dit snel op de markt, maakt het zoveel makkelijker!

  • Beantwoorden Debby 14/03/2018

    Ik was van plan zaterdag naar de beurs te gaan maar hebben onze planning uit eindelijk omgedraaid en we zijn zo dag geweest! Wat jammer dat ik je misgelopen ben :). Aan je foto’s te zien was er zaterdag ook beduidend meer eten haha die kaasjes waren er zondag niet meer en die berliner bol (??) ook niet!

  • Laat een reactie achter